شعراي عشقونمو

چه طور بگم

نفهميدي

راستم مي گي

شعراي من براي تو

معني تازه نداره

عشقم ديگه تکراري شد

ليلي و مجنون نداره

اما تو اي مهربونم!

کاش که مي شد

مجنون و فرهاد تو باشي

ليلي و شيرين من باشم

شعراي عاشقونمو

 براي تو مي نويسم

اما تو اين مهربونم

يادت باشه!

شعر قشنگ دلمو

 نخون براي هر کسي

ديگه تو که خوب مي دوني

اسم تو رو با نام خود

هک مي کنم تو خاطره

عشق قشنگ دلمو

هديه ميدم

تولدت

تو را اي نازنين با چشم گريون

صدايت مي کنم با سينه نالون

مي گم اي نازنين دردت به جونم

فداي تو عزيزم ، نازنينم

چشاي خوشکلت رنگ بهاره

صداي نازتم مثل بهاره

تموم قد و بالات مثل الماس

براي قلب من مانند الماس

بيا، برگرد که دل بازم گرفته

براي ديدنت دل بي قراره

سنيه   20/12/1384

امشب ستاره سجده بر خورشيد کرده

خورشيد را نور وجودش آب کرده

امشب خدا از آسمان زهرا فرستاد

زهرا براي بهترين بابا فرستاد

امشب خدا با فاطمه قرآن فرستاد

قرآن براي گريه ي عالم فرستاد

امشب خديجه سجدگاه اسمان شد

با فاطمه او بهترين زن در سما شد

امشب شب قدر علي مولاي ديناست

امشب همان آغاز بعثت بر رسول است

امشب همين زهرا تمام آسمان است

اين اولين و آخرين مخلوق دين است

امشب خدا بر مصطفي مادر فرستاد

بهر علي مولاي دين جانان فرستاد

امشب خدا شاهنشه ديگر فرستاد

بهر رسول خود خدا قرآن فرستاد

امشب خدا خورشيد را در شب فرستاد

ام ابيها را براي دين فرستاد

امشب همان شب شد که معراج رسول است

اين مادر يازده ستاره در جهان است

امشب شب لرزيدن کاخ ستم شد

امشب ستاره آتش آتشکده شد

امشب ستاره سجده بر خورشيد کرده

خورشيد را نور وجودش آب کرده

اين وادي امشب پر ز خون گشته

دوباره وادي دارالجنون گشته

د.باره مجمع العشاق گشته

خدا داند که زينب را چه گشته

دوباره درد مولا تازه گشته

دوباره فاطمه در خون نشسته

دوباره خانه ي مولا غم آمد

به نزد مصطفي زهرا نشسته

غم زينب، حسين و آن برادر

مدينه باز در خون نشسته

سنيه27/2/1387

مي خوام امشب با صدا گريه کنم

خسته ام اينقده بغضم نشکست

گاهي هر دلي مي خواد گريه کنه

هر دلي حق داره گاهي داد کنه

امشب اين بغض تو سينه چه سنگينه

با همه روزا و شبها فرق داره

امشب انگار که دارم خفه مي شم

آره امشب من دارم تموم مي شم

نکنه امشب بازم حروم بشم

دل من اميد نداره باز ديگه

دل نا اميد که حاجت نداره

نمي گم بيا تو امشب

نمي گم دواي دردم

نمي گم آخه مي دوني

تو برام يه کوه دردي

تو برام يه کوه دردي

سنيه         15/2/1387

مي دوني الهه ي من!

دل من بي تو چه سرده؟

مي دوني الهه ي من!

قلب من بي تو مي ميره؟

مي دوني الهه ي من!

به اميد اون صداتم؟

مي دوني الهه ي من!

به اميد اون نگاتم؟

مي دوني الهه ي من!

زندگي بي تو غروبه؟

مي دوني الهه ي من!

سرنوشتم بي فروغه؟

مي دوني الهه ي من!

مي ميرم واسه نگاهت؟

مي دوني الهه ي من!

مي دوني الهه ي من!

سنيه
زمستان 1386

مرا نديده برفتي، نديده ام بگرفتي

برو برو که گرفتار خود نديده برفتي

بيا که با همه دوري، دل از تو وا نگرفتم

برو که با همه ياري، مرا نديده گرفتي

به عرش رفت فغانم، چو رفتن تو شنفتم

تو فارغي که برفتي، فغان من نشنفتي

به دوستي تو نازم، که از ديار محبت

غريب وار سفر کردي و به دوست نگفتي

چرا به ياد تو اي گل چو عندليب ننالم

که در بهار جواني به کام دل نشکفتي

ز خسته جانيت اي چشم خون گريسته پيداست

که از فغان دلم دوش به صبح نخفتي

گناه طالع من بود رونهفتنت از من

ولي تو راز دل از رازدار خويش نهفتي

تو شهريار، به سر ريز خاک کوي ندامت

که او برفت و تو خاک رهش به ديده نرفتي

                                               محمد حسين بهجت تبريزي( شهريار)

دامن بکش به ناز که هجران کشيده ام 

 نازم بکش که ناز رقيبان کشيده ام

شايد چو يوسفم بنوازد عزيز مصر                                           

  پاداش ذلتي که به زندان کشيده ام

از سيل اشک شوق دو چشمم معاف دار                                    

   کز اين دو چشم آب فراوان کشيده ام

جانا سري به دوشم و دوستي به دل گذار                                    

  آخر غمت به دوش دل و جان کشيده ام

ديگر گذشته از سروسامان من مپرس                                       

 من بي تو دست از اين سروسامان کشيده ام

تنها نه حسرتم غم هجران يار بود                                           

   از روزگار سفله دوچندان کشيده ام

بس در خيال هديه فرستاده ام به تو                                           

  بي خان و خانه حسرت مهمان کشيده ام

دور از تو ماه من همه غمها به يک طرف                                 

   وين يک طرف که منت دونان کشيده ام

اي تا سحر به علت دندان نخفته شب                                          

 با من بگوي قصه که دندان کشيده ام

جز صورت تو نيست بر ايوان منظرم                                       

  افسوس نقش صورت ايوان کشيده ام

از سر کشي طبع بلند است شهريار                                           

پاي قناعتي که به دامان کشيده ام

                                                                     محمد حسين بهجت تبريزي شهريار

دلم گرفته انگار

هواي دل ابريه

دلي که حالا مرده

يه روز خيلي قشنگ بود

يه روزي زير پاهات

موند و ديگه خاکي شد

دلم حالا شکسته

از رفتنت شکسته

اما بدون عزيزم

مايه ي افتخاره

براي تو شکسته

قلبم از تپش افتاد

زير پاهاش خالي شد

انگار اونم راحت شد

رفتش چه ساده اما

دلي براش نلرزيد

انگار ديگه زمينم

دلش اونو نمي خواست

خودش رو زد به دريا

دريا مونس اون بود

دريا دلش باهاش بود

آخرش اين دل من ساکن دريا مي شه

اون واسه ي هميشه راهي دريا مي شه

سنيه      19/12/1386

اسم قشنگت شده ذکر لبم

ياد تو هر شب درون ذهن من

قد و بالاي تو شده آرزو

رنگ چشاي تو شده آبرو

صداي زيباي تو اي بهترين

روزي هزار بار توي ذهنم پيچيد

راه رفتنت، حرف زدنت،

خنده هات

آرزوي شبهاي بي ستارست

شب توي باغ آرزو مي شينم

به انتظار ديدنت ميمونم

به اون خداي قصه ي ليلي من

عاشق اون چشماي نازت شدم

به اون خداي قصه ي من قسم

هيچوقتي از يادم نمي ري

قسم

           سنيه

ستاره هاي بي نشون

عاشقاي بي همزبون

اگه يه شب شقايقي

کنار حوض نقاشي

تنها و بي همراه شدش

بهش بگو

 اوني که هر شب بيداره

اوني که يک شب تا سحر نمي خوابه

منتظره تا که بياي

صداش کني تا اون بياد

اما بازم صدا مياد

صداي گريه هات مياد

تو هم ديگه تنها شدي

تو هم بي همزبون شدي

يادت مياد؟

يادت مياد؟

اون روزي که صداي گريه ميومد؟

تو شنيدي، نيومدي

نا مهربون، چه کار کنم؟

شايد تو رو تنها تر از تنها کنم

اما شايد يه روز بشه

دلم بشه همزبونت

ستاره هاي بي نشون

عاشقاي بي همزبون

شقايق قلب شما

ديگه بي همزبون شده

ميخوام برم

بهش بگين:

نشد باشم براي تو

نشد بشم همراه تو

گريه نکن

يادت باشه

يه روزي از روز خدا

تو هم منو...

سنيه 5/12/86

در کوچه غلغله بود

مردمان مي گفتند:

او کيست؟

ز کجا آمده است؟

پس چرا با شاهان سر دعوا دارد؟

خميني

ز خمين آمده است

او براي مردم

مردم ايراني

با سياهي شب سر دعوا دارد

مي گويد :

چه شده اي مردم

مردم ايراني

زماني بوديد بهترين ها در دين

حال رفتيد و قناري را

دست ديوي داديد؟

ديو سياهي شب

آن دشمن سپيدي

بيرون کردش از ميهن

آن حق گوي خدايي

اينک خميني ما

خميني عاشقان

پس از سالها جدايي

به ميهن خود آمد

آمد  خوش آمد يارم

اما عجب عوض کرد

پانزده سال جدايي

جين هاي صورت او

 قدخميده ي او

آن زاهد خدايي

ديگر توان نداشتش

آورد انقلابي

اما خودش سفر کرد

رفتش به شهر عاشق

رفتش به کشور عشق

رفتش به پيش معشوق

آن روح ما

خميني

شکوه مسيحا

دم گرم مسيحاي من اينجاست                         شکوه خلقت يا رب همين جاست

بيا امشب مسيح مريم اينجاست                        شفاي قلب مجروح تو اينجاست

بيا اينجا و جانت پر صفا کن                          شکوه خلقت يارب بيان کن

بيا و جلوه ي يوسف بيان کن                          زليخايي و يوسف را صدا کن

از "سنيه"           

1/10/1386

اگه من نباشم

اگه من يه روزي از دنيا برم
ديگه کي از عشق تو روزي هزار بار بميره؟
اگه من يه روزي از دنيا برم
ديگه کي اسمتو توي کتابا زنده کنه؟
يه روزي مي شه که تو
بالاي سرم بياي
بخوني فاتحه اي براي اين شکسته دل
يه روزي مياي و مي خوني روي سنگ سياه
" عاشق کسي بودش که اون نبوده عاشقش
ديگه اون عاشق هيچ کسي نشد
ديگه از خدا چيزي طلب نکرد
بجز عشقاون ديگه چيزي نداشت
قلب اون بدون دلبرش نزد"
اون روزه که براي اين دل من
زاري تو به گوش خدا رسيد
اما دير بود به خدا
 ديگه من نمي تونم پيشت بيام

از "سنيه"

اشک

بارش بارون از چشام،

 شروع شده

ابر دلم ديگه اجازه نمي خواد

خودش ميگه کي بباره

تموم روز و شب دلم

ميگه به چشمام که ببار

شايد که اون غريبه ها

صداي اشکو بشنون

با اون همه غريبيشون

آشناي ديرينه بشن

شب دراز يلدا رو

براي من

کوتاه کنن